Quiroga’ya karşı çıkanların en gür sesi kuşkusuz Borges’ti. Hatta öykülerin gerçek sahibinin Kipling olduğunu ileri sürerek, onu bir tür ‘Uruguay hurafesi’ olarak nitelemişti. Oysa Quiroga, kıtada kısa anlatının teknik sorunlarını ciddiyetle ele alan ilk yazarlardan biriydi. Martín Fierro grubunun yönelttiği tüm suçlamalar onun ilgi alanına giriyordu; nitekim son öykülerinde aradıkları yapısal kesinliğe çoktan ulaşmıştı.

Modernizmin kozmopolit dekadanlığından uzaklaşarak yalın ve keskin bir anlatımı tercih eden Quiroga, Latin Amerika edebiyatında medeniyet ile barbarlık arasındaki temel karşıtlığı berrak bir biçimde görünür kıldı. İlerleyen yıllarda Borges ve Arlt’ın iyice belirginleştireceği öykü geleneğinin öncülerinden biri oldu. Romanın gölgesinde kalan kısa öyküye yerel çatışmaları ve doğanın insana karşı sessiz direnişini taşıyarak, dönemin avangard anlayışına Güneşli Uygarlıklar’la ‘temiz bir yumruk’ indirdi.

Remzi Karabulut, dilin içindeki “cevhere” ulaşma çabasında bir yazar kuşkusuz. Başka bir şeyi değil, kendi deneyimini esas alarak kuruyor öykülerini. Kurmacanın katıksız olmayacağını, katıksız olduğu takdirde kimsenin ona inanmayacağını; çünkü hayatın, kurmacanın temeli ve yakıtı olduğunu biliyor.

Efsaneler, yalnızca geçmişe ait mistik anlatılar değil; aynı zamanda insanı tutkuları, korkuları ve vicdanıyla yüzleşmeye davet eden zamansız metinlerdir.

Aynı Yıldızın Altında buluşan bu dört büyük deha toplumsal değişimin nabzını tutup bizi ufukta belirenden haberdar ederken, bir yandan da Japon edebiyatının tam teşekküllü bir panoramasını çiziyor.