Sert mizacı, yakınlarını çileden çıkaran titiz gözlemciliği ve olur olmaz yerde kahramanlık günlerini yad etmesiyle tanınan ihtiyar Salvatore, inzivaya çekildiği Calabria’daki evini geride bırakıp tedavi görmek üzere Milano’ya, uzun süredir arasının açık olduğu oğlunun evine yerleşir. Konulan kanser teşhisinin zorlayıcı tesiri bir yana, onun için asıl yıkım; alışkın olmadığı bu kuzey kentinin kasvetli ritmine ayak uydurmak, sığıntılık hissiyle yüzleşmek, tüylerini diken diken eden geliniyle bir orta yol bulma çabasına girişmek, eski dava arkadaşlarının geçmişle gelecek arasında durmadan yer değiştiren gölgesinde şimdiyi tecrübe etmektir.

Ancak yeni doğmuş torunuyla kurduğu beklenmedik bağ sayesinde hayatı bambaşka bir yöne evrilir. Partizan yoldaşlarının ona seslendiği adla, Bruno ismini taşıyan torununun masumiyeti, günleri sayılı bu huysuz ihtiyara ölmeyi öğreten bir keşif unsuruna dönüşür. Milano müzesinde gördüğü Etrüsk lahdi üzerindeki o esrarengiz gülümseme (ölümle alay eder gibi duran, faniliği sükûnetle karşılayan o kadim ifade) bu yolculukta onun yegâne pusulasıdır.

“İspanya’nın en berrak ve en isyankâr yazarı.” El Periódico de Catalunya

“Gürültü patırtıdan uzak; sade, yoğun ve parlak bir hazine — eski çelikler gibi.” El País

Arıtılmış dili, sakin ve ölçülü tonu, dünyanın ritmiyle soluk alan anlatımı, eleştirmenlerin Héctor Tizón’u İspanyolca yazan en önemli yazarlardan biri saymasının başlıca nedenidir.

Quiroga’ya karşı çıkanların en gür sesi kuşkusuz Borges’ti. Hatta öykülerin gerçek sahibinin Kipling olduğunu ileri sürerek, onu bir tür ‘Uruguay hurafesi’ olarak nitelemişti. Oysa Quiroga, kıtada kısa anlatının teknik sorunlarını ciddiyetle ele alan ilk yazarlardan biriydi. Martín Fierro grubunun yönelttiği tüm suçlamalar onun ilgi alanına giriyordu; nitekim son öykülerinde aradıkları yapısal kesinliğe çoktan ulaşmıştı.

Modernizmin kozmopolit dekadanlığından uzaklaşarak yalın ve keskin bir anlatımı tercih eden Quiroga, Latin Amerika edebiyatında medeniyet ile barbarlık arasındaki temel karşıtlığı berrak bir biçimde görünür kıldı. İlerleyen yıllarda Borges ve Arlt’ın iyice belirginleştireceği öykü geleneğinin öncülerinden biri oldu. Romanın gölgesinde kalan kısa öyküye yerel çatışmaları ve doğanın insana karşı sessiz direnişini taşıyarak, dönemin avangard anlayışına Güneşli Uygarlıklar’la ‘temiz bir yumruk’ indirdi.

İstemeyerek kabul ettikleri bu gizemli anlaşma, ikisini de alışılmışın dışında bir yolculuğa sürükler. Kaybın, pişmanlığın ve içten içe taşınan acıların gölgesinde; yalnızca hayatı değil, kalplerinin en karanlık köşelerini de keşfetmek zorunda kalacaklardır.

Efsaneler, yalnızca geçmişe ait mistik anlatılar değil; aynı zamanda insanı tutkuları, korkuları ve vicdanıyla yüzleşmeye davet eden zamansız metinlerdir.

Yüzüyorlar – kimi akıntıya karşı, kimi sürüklenerek, kimi suya ait olup olmadığını dahi bilmeden. Tıpkı uyanıkken bir rüya görmek gibi. Ve hiç şüphesiz, Muhteşem Gatsby bir rüyaysa, Tuhaf Balıklarız Hepimiz o rüyadan uyanıştır.

Fitzgerald’ın öykücülüğe dair yerleşik algıları sarsmayı hedeflediği, sezgisel bir tazelenme duygusuyla bugünün okuruna yeniden açılmayı denediği bu kıymetli seçki en sadık okurlarını dahi şaşırtacak.

Aynı Yıldızın Altında buluşan bu dört büyük deha toplumsal değişimin nabzını tutup bizi ufukta belirenden haberdar ederken, bir yandan da Japon edebiyatının tam teşekküllü bir panoramasını çiziyor.

“Machado de Assis, Proust’un muğlaklığını, Dostoyevski’nin ruhsal derinliğini ve Flaubert’in ironiyle örülmüş gerçekçiliğini aynı potada eritmiş bir dehadır.”

— Harold Bloom

Brezilya edebiyatının en büyük yazarlarından biri olarak kabul edilen Machado de Assis, Bay Münzevi ile edebiyat tarihinin en güvenilmez anlatıcılarından birini yaratıyor. Eşsiz oyunbaz anlatımı, katmanlı üslubu ve okuru sürekli diken üstünde tutan belirsizliğiyle bir toplumun psikolojisini gözler önüne seriyor.

Bentinho’nun, çocukluk aşkı Capitu’ya dair anlattıkları, zamanla birer hatıradan çok, şüphe ve kıskançlık girdabında biçimlenen birer kurguya dönüşür. Romanın merkezinde, anlatıcının hatıralarıyla inşa ettiği dünyaya duyulan güvensizlik vardır. Bentinho’nun kıskançlığı, aşkı ve şüpheleri, yalnızca bireysel bir trajedi değil, aynı zamanda toplumsal kodların, sınıfsal hiyerarşinin ve Brezilya’nın 19. yüzyıldaki dönüşümünün de bir yansımasıdır.

Bay Münzevi, edebiyatın insan ruhunu çözümlemedeki sınırlarını genişleten, her okumada yeniden keşfedilecek bir metin.

İtiraf niteliğindeki bu yazıları kâğıda dökmek Fallada için kolay değildir. Öyle ki, 1944’ün karanlık atmosferinde giriştiği “kendini sorgulama” sorumluluğu “hayatta kalma stratejisine” dönüşür. Pençesine düştüğü son büyük Alman çılgınlığını tüm boyutlarıyla irdelerken, binbir farklı şekilde tezahür eden bu kötülüğü yaratanın aslında kim olduğunu arar: Viyana banliyölerine has şivesi ve saralılarınkine benzeyen hareketlerle yaygaracılık yapan, tehdit etmekten ve hunharlıktan aldığı keyfi kanlı infaz fantezileriyle kürsülerden deklare eden Hitler midir tek müsebbibi? Direnmesi beklenen güçlerin dağınıklığına ne demeli peki? Düşmanın canına ot tıkadığı anayasaya umarsızca sadık kalmayı yeğleyen hukukçulara? Nazilerin sloganlarının arkasına takılıp, kendilerinin de ne kadar “milli” olduklarını ispat etmeye çalışan sosyal demokratların ihanetine? Sopa yiyenlerden biri olmamak için sopa atanların saflarına doluşanlara? O müphem sarhoşluğun, birlik ve beraberliğin çekim gücüne kapılanlara ne demeli?

Kışkırtıcı, uzun yıllar boyunca kaybolduğu sanılan ve otoriterlik ortadan kalkmadığı sürece güncelliğini hiç yitirmeyecek Ülkemde Bir Başıma ilk kez Türkçede.

Dünya edebiyatın doruk noktalarından biri olan Sarrasine, ünlü göstergebilimci Roland Barthes’ın da dikkatini çekmiş; katman katman örülmüş bu başyapıtı, yazarın imge ve tahayyüllerini çokdisiplinli eleştirel analizleriyle bir bulmaca çözer gibi çözmeyi denemiştir.